Psycholog, psychoterapeuta Kamienna Góra, wiedza psychologiczna Kamienna Góra

W tej kategorii znajdziesz treści związane z psychoterapią i psychologią w Kamiennej Górze. Publikujemy informacje dotyczące konsultacji z psychologiem i psychoterapeutą, a także praktyczne poradniki wspierające zdrowie psychiczne. Jeśli interesuje Cię profesjonalna pomoc, lokalna Poradnia Psychologiczna w Kamiennej Górze, metody terapeutyczne lub wskazówki dotyczące radzenia sobie z trudnościami emocjonalnymi — jesteś we właściwym miejscu.

Psychologia Kamienna Góra to przestrzeń, w której łączymy specjalistyczną wiedzę z lokalnym kontekstem, aby ułatwić Ci dostęp do rzetelnych informacji i wsparcia.

Uzależnienie od telefonu
Psycholog, psychoterapeuta Kamienna Góra, wiedza psychologiczna Kamienna Góra

Uzależnienie od telefonu – czy to problem, czy efekt emocjonalnego przeciążenia?

Neuropsychologiczna perspektywa funkcjonowania współczesnej młodzieży Świat, w którym dorastanie przestało być procesem biologicznym, a stało się procesem technologicznym Jeszcze dwadzieścia lat temu dorastanie było doświadczeniem głównie społecznym i rodzinnym. Dzisiaj – jest ono przede wszystkim cyfrowe. Młodzież funkcjonuje w świecie, w którym granica między realnością a przestrzenią wirtualną praktycznie się zatarła. Smartfon nie jest już urządzeniem – jest środowiskiem życia, narzędziem komunikacji, tożsamości, przynależności, a często też ucieczki od trudnych emocji. Nic więc dziwnego, że rodzice coraz częściej zgłaszają w NUYA Kamienna Góra obawy dotyczące „uzależnienia od telefonu”. Jednak z perspektywy psychologii i neurobiologii pytanie nie powinno brzmieć: „Dlaczego młodzież jest uzależniona?”,ale raczej:„Co sprawia, że telefon stał się dla młodego człowieka jedynym dostępnym narzędziem regulacji emocji?” Uzależnienie od telefonu jest bowiem często objawem, a nie przyczyną problemu.Najczęściej wynika z przeciążenia emocjonalnego, braku narzędzi radzenia sobie z lękiem, potrzebą bycia widzianym, presją społeczną lub głęboką samotnością.I dopiero takie spojrzenie pozwala zrozumieć, co się dzieje w psychice młodej osoby. Neuropsychologia dopaminowa: dlaczego młody mózg „przykleja się” do ekranu? Smartfony i aplikacje mediów społecznościowych zostały zaprojektowane w taki sposób, aby aktywować układ nagrody – strukturę mózgu odpowiedzialną za motywację i nawyki.Im młodszy mózg, tym silniejsza reakcja dopaminowa. Dopamina – neuroprzekaźnik odpowiedzialny za uczucie przyjemności i oczekiwanie nagrody – jest kluczowym elementem uzależniającej mocy telefonu. Badania pokazują (Volkow et al., 2020), że: To oznacza, że: To nie jest lenistwo, brak charakteru ani „zepsucie przez technologię”.To neurobiologia. Mózg adolescenta jest w fazie przebudowy – łatwo się pobudza, trudno uspokaja.Telefon staje się więc szybkim, dostępnym regulatorem stresu, lęku i przeciążenia. Telefon jako narzędzie ucieczki od przeciążenia emocjonalnego Zanim nazwiemy coś uzależnieniem, warto zadać sobie pytanie:Co telefon młodemu człowiekowi daje? A może – przed czym go chroni? W pracy terapeutycznej w NUYA Kamienna Góra najczęściej widzimy, że telefon jest dla nastolatków: Z perspektywy psychoterapii nie pytamy więc:„Jak ograniczyć czas ekranowy?”Pytamy:„Co sprawia, że bez ekranu młody człowiek czuje się bezradny, pusty lub niespokojny?”. To nie telefon jest problemem. Problemem jest to, że często jest jedynym sposobem radzenia sobie z przeciążeniem. Dlaczego rodzice mają poczucie, że „dziecko znika w telefonie”? Zjawisko to wynika z dwóch procesów neuropsychologicznych: 1. Dysocjacyjna funkcja scrollingu Kiedy nastolatek doświadcza intensywnego stresu – np. ocen, kłótni, przemęczenia – jego układ nerwowy wchodzi w przeciążenie.Scrollowanie działa wtedy jak mikrodysocjacja: odcięcie od trudnego stanu emocjonalnego. Nie „przyjemność” jest tu najważniejsza, lecz ulga. 2. Telefon jako regulacja napięcia Badania pokazują (Elhai et al., 2017), że większość młodzieży korzysta z telefonu nie dlatego, że chce, lecz dlatego, że: A więc telefon nie jest „rozrywką”.Jest strategią przetrwania emocjonalnego. To wyjaśnia, dlaczego zabranie telefonu – bez pracy psychologicznej – nasila lęk lub bunt.Zabieramy wtedy młodej osobie jedyny regulator, jakiego nauczyła się używać. Czy młodzież naprawdę jest uzależniona? A może to skrót myślowy? W świetle współczesnych badań klinicznych większość młodzieży nie spełnia kryteriów uzależnienia w rozumieniu DSM-5 czy ICD-11.Najczęściej mamy do czynienia z: To dobra wiadomość, bo oznacza, że problem nie wymaga „odwyku digital detox”, lecz: Jak pomagamy młodzieży w NUYA Kamienna Góra? Każda młoda osoba, która trafia do NUYA, jest traktowana indywidualnie – nie jako „uzależniona od telefonu”, lecz jako ktoś, kto nie nauczył się jeszcze innych sposobów radzenia sobie z emocjami. Proces pomocy obejmuje: 1. Konsultację psychologiczną Rozpoznanie, co stoi za używaniem telefonu: 2. Psychoterapię indywidualną lub poradnictwo psychologiczne, treningi: W pracy terapeutycznej nastolatek uczy się: 3. Wsparcie dla rodziców Pokazujemy rodzicom, jak reagować bez kontroli i złości, a jednocześnie wspierać.Zamiast „zabierz telefon” – uczymy, co naprawdę działa. 4. EEG Biofeedback Dla młodzieży z problemami koncentracji lub nadmiernym pobudzeniem telefon bywa formą autostymulacji.Biofeedback pomaga „wyciszyć” układ nerwowy biologicznie, a nie cyfrowo. 5. Trening umiejętności społecznych (TUS) Dla młodzieży izolującej się i uciekającej w świat online – TUS jest szansą na odbudowanie relacji offline. Telefon to nie wróg. Wróg to brak regulacji emocji Największą pułapką jest myślenie, że problemem jest samo urządzenie.Tymczasem telefon jest tylko objawem szerszego zjawiska: braku umiejętności radzenia sobie ze stresem, lękiem, przeciążeniem, poczuciem bycia niewystarczającym. Dlatego celem psychoterapii młodzieży nie jest odebranie telefonu, lecz przywrócenie równowagi emocjonalnej.Gdy młody człowiek uczy się regulacji emocji, uważności, rozpoznawania napięcia, budowania relacji – telefon przestaje być „ratunkiem”.Staje się narzędziem. A to ogromna różnica. Bibliografia – wiarygodne źródła naukowe 💚 NUYA Centrum Terapeutyczne Kamienna GóraPomagamy młodym ludziom odzyskać równowagę w świecie, w którym trudno o spokój.Jeśli Twoje dziecko „znika w telefonie”, nie musi to oznaczać uzależnienia — ale jest to sygnał, że potrzebuje wsparcia, rozmowy i zrozumienia.Pierwsza konsultacja psychologiczna może być początkiem zmian, które przywrócą mu wewnętrzną harmonię.

Psycholog młodzieży Kamienna Góra
Psycholog, psychoterapeuta Kamienna Góra, wiedza psychologiczna Kamienna Góra

Psychoterapia i poradnictwo psychologiczne młodzieży – jak wspierać młodych ludzi w świecie presji – Psycholog Kamienna Góra

Psycholog Kamienna Góra – Młodzież w świecie, który przyspieszył bardziej, niż potrafi nadążyć ludzka psychika Dorastanie zawsze wiązało się z intensywną emocjonalnością, poszukiwaniem siebie i lękiem przed oceną.Jednak to, z czym mierzy się współczesna młodzież, jest zupełnie innym rodzajem wyzwania.Dzisiejszy nastolatek dorasta w świecie permanentnego nadmiaru – nadmiaru bodźców, informacji, wymagań, możliwości.Media społecznościowe kreują ideały nie do osiągnięcia, szkoła podnosi wymagania, a tempo życia jest tak szybkie, że nawet dorośli mają trudność z jego udźwignięciem. Dla młodego człowieka, który dopiero buduje tożsamość, taki świat potrafi być przytłaczający.Nic dziwnego, że w ostatnich latach obserwujemy gwałtowny wzrost liczby nastolatków zmagających się z lękiem, depresją, kryzysami tożsamości czy zaburzeniami samoregulacji.To nie ich wina. To realia, które wymagają od nich więcej, niż ich rozwijający się system nerwowy jest w stanie udźwignąć bez wsparcia. Dlatego psychoterapia i poradnictwo psychologiczne młodzieży stają się dziś jednym z najważniejszych elementów profilaktyki zdrowia psychicznego.To nie tylko „leczenie problemów” — to przestrzeń, w której młody człowiek może odzyskać równowagę, zrozumieć siebie i nauczyć się funkcjonować w świecie, który często bywa zbyt głośny, zbyt szybki i zbyt wymagający. Adolescencja z perspektywy neuropsychologii – dlaczego młody człowiek reaguje tak, jak reaguje? Aby zrozumieć potrzeby współczesnych nastolatków, trzeba najpierw zrozumieć, co dzieje się w ich mózgu.Okres adolescencji jest jednym z najbardziej dynamicznych etapów rozwoju – intensywnie przebudowuje się wtedy struktura neuronalna, a proces ten wpływa na sposób przeżywania emocji, podejmowania decyzji i regulowania impulsów. Badania neuropsychologiczne (Siegel, 2015; Blakemore, 2018) pokazują, że: To wszystko sprawia, że młody człowiek nie jest trudny z charakteru.On jest w trudnym momencie biologicznym.A presja świata dodatkowo zwiększa intensywność jego przeżyć. Kiedy bunt jest rozwojowy, a kiedy potrzebna jest pomoc? To jedno z pytań, z którymi rodzice najczęściej przychodzą do naszego zespołu w NUYA Kamienna Góra.Naturalne zmiany zachowań nastolatków są wpisane w okres dojrzewania.Jednak psychologia wyznacza pewne granice, po których przekroczeniu jest to już sygnał przeciążenia, a czasem nawet kryzysu. Objawy rozwojowe (normalne): Objawy wymagające konsultacji psychologicznej: Każdy punkt opisuję narracyjnie, bo same słowa nie oddają ich znaczenia. Kiedy te objawy utrzymują się dłużej niż 2–3 tygodnie, nie jest to już „bunt”, lecz przeciążenie emocjonalne, które wymaga profesjonalnej pomocy. Poradnictwo psychologiczne dla młodzieży – pierwszy krok do ulgi i zrozumienia Poradnictwo psychologiczne to forma wsparcia dla młodych ludzi, którzy: To ważne: poradnictwo nie jest terapią, ale może w niej pomóc lub ją poprzedzać.Najczęściej obejmuje kilka spotkań, na których młody człowiek dostaje konkretną wiedzę i narzędzia, a rodzic – wskazówki, jak wspierać bez nadmiernej kontroli. Poradnictwo jest idealną formą pomocy, gdy rodzina czuje:„Coś się dzieje, ale nie wiemy jeszcze co”. Dla wielu nastolatków już sama rozmowa z psychologiem jest ogromną ulgą – po raz pierwszy ktoś pyta ich: „Co jest dla Ciebie trudne?”a nie:„Dlaczego znowu to zrobiłeś?”. Psychoterapia młodzieży – na czym polega naprawdę? Psychoterapia nie polega na „naprawianiu” młodego człowieka ani na moralizowaniu.To proces, który pozwala mu: Relacja terapeutyczna jest tu kluczem.Nastolatek mówi wtedy więcej niż dorosłemu, bo nie czuje oceny, a jednocześnie ma poczucie bycia traktowanym jak osoba dorosła – z szacunkiem i ciekawością, bez pouczania. Jak wygląda proces psychoterapii młodzieży w NUYA Kamienna Góra W naszym Centrum pracujemy etapowo, aby dać młodemu człowiekowi zarówno poczucie kontroli, jak i bezpieczeństwa. 1. Konsultacja wstępnaZwykle z rodzicem i/lub nastolatkiem. Terapeuta pyta o kontekst — nie ocenia.Rodzic dostaje przestrzeń do opowiedzenia swojej perspektywy, a młody człowiek — do przedstawienia swojej. 2. Diagnoza i plan terapiiTo wyjaśnienie, co widzimy w funkcjonowaniu młodej osoby, jakie emocje i zachowania wymagają wsparcia, a także dobór odpowiedniej modalności terapeutycznej (np. CBT, terapia schematów, humanistyczna, systemowa). 3. Regularne sesje indywidualneSpotkania raz w tygodniu w stałym czasie, który buduje poczucie przewidywalności i bezpieczeństwa.Młody człowiek otrzymuje przestrzeń całkowitej poufności – bez tego terapia nie mogłaby działać. 4. Współpraca z rodzicamiRodzice są częścią systemu emocjonalnego nastolatka, dlatego regularnie spotykamy się z nimi, aby wyjaśnić mechanizmy, pomóc zrozumieć zachowania dziecka, ustalić strategię komunikacji.Nie zdradzamy treści sesji – chronimy zaufanie młodej osoby. 5. Zakończenie i integracja zmianProces kończy się wtedy, gdy młody człowiek czuje większą stabilność, zrozumienie siebie i ma realne narzędzia radzenia sobie z emocjami. Psychoterapia młodzieży to inwestycja w dorosłe życie Nastolatek, który przepracuje emocje, nauczy się samoregulacji i zrozumie swoją tożsamość, staje się dorosłym, który: To fundament, na którym buduje się przyszłość.Dlatego psychoterapia młodzieży NIE jest „fanaberią pokolenia”, lecz profilaktyką zdrowia psychicznego, która chroni kolejne dekady życia. Bibliografia – realne, wiarygodne źródła 💚 NUYA Centrum Terapeutyczne Kamienna GóraTworzymy bezpieczne miejsce dla młodych ludzi i ich rodzin.Jeśli widzisz, że Twoje dziecko potrzebuje wsparcia — nie czekaj.Pierwsza konsultacja psychologiczna to szansa, by zobaczyć, co naprawdę się dzieje, zanim trudności staną się kryzysem. Psycholog Kamienna Góra, pomoc psychologiczna Kamienna Góra

Jak wygląda pierwsza wizyta u psychoterapeuty?
Psycholog, psychoterapeuta Kamienna Góra, wiedza psychologiczna Kamienna Góra

Jak wygląda pierwsza wizyta u psychoterapeuty?

Krok po kroku, bez strachu i z pełnym szacunkiem do Twojego tempa Wstęp: Ten pierwszy krok Decyzja o rozpoczęciu terapii rzadko jest spontaniczna.Zwykle poprzedzają ją tygodnie, a czasem miesiące wewnętrznej walki – rozterek, wątpliwości, niepokoju.Człowiek długo zastanawia się, czy jego problem jest „wystarczająco poważny”, czy „to już czas”, czy „terapeuta nie oceni”.Wielu pacjentów mówi potem: „Nie mogłem się zdecydować, bo myślałem, że muszę najpierw poradzić sobie sam.” To właśnie dlatego psychoterapia jest tak wyjątkowa – nie dlatego, że rozwiązuje problemy za kogoś, ale dlatego, że ułatwia odwagę bycia szczerym wobec siebie.Pierwsza wizyta to nie egzamin ani rozmowa o porażkach. To początek procesu poznawania siebie – bez oceny, bez pośpiechu, bez przymusu. W NUYA Centrum Terapeutycznym w Kamiennej Górze przyjmujemy, że każdy człowiek przychodzi w odpowiednim dla siebie momencie.Nie za późno. Nie za wcześnie. Po prostu wtedy, gdy coś w środku mówi: „Nie chcę już dłużej tak.” Czym jest pierwsze spotkanie z terapeutą Pierwsze spotkanie psychoterapeutyczne to tzw. konsultacja wstępna.Nie jest to jeszcze „terapia właściwa” – raczej rozmowa orientacyjna, w której obie strony poznają się i sprawdzają, czy mogą razem pracować. Zazwyczaj trwa od 50 do 60 minut.W tym czasie terapeuta zadaje pytania o Twoje samopoczucie, relacje, sen, stres, przeszłość, cele, czasem o dzieciństwo czy doświadczenia rodzinne.Nie dlatego, by „rozgrzebywać przeszłość”, ale po to, by zrozumieć, jak działa Twój system emocjonalny – gdzie reagujesz nadmiernie, gdzie unikasz, a gdzie zatrzymujesz emocje w ciele. To spotkanie ma dwa cele: Nie musisz wiedzieć, „o czym mówić”.Nie ma „dobrego” ani „złego” sposobu na rozpoczęcie.Terapeuta nie ocenia ani nie daje gotowych rad. Jego rolą jest stworzenie przestrzeni, w której po raz pierwszy można naprawdę powiedzieć: „Nie wiem, jak to naprawić, ale chcę spróbować.” Co czują ludzie przed pierwszą wizytą? Lęk przed pierwszym spotkaniem to coś absolutnie naturalnego.Większość osób, które zgłaszają się do terapii, czuje wstyd, napięcie, niepewność. Często pojawia się myśl: „Nie chcę mówić obcej osobie o swoich problemach.”Psychoterapeuci doskonale to rozumieją.W ich pracy zaufanie jest fundamentem, a dyskrecja – nienaruszalną zasadą etyczną. Terapia zaczyna się właśnie od tego, że możesz być sobą – nawet jeśli na początku czujesz się spięty, zamknięty lub masz ochotę milczeć.Nie trzeba umieć mówić o emocjach. Wystarczy być.Czasem terapeuta sam pomoże nazwać to, co trudno wyrazić. W NUYA często mówimy pacjentom: „Nie musisz być gotowy. Wystarczy, że jesteś obecny.”Tylko tyle – i aż tyle. Jak wygląda przebieg rozmowy Pierwsze spotkanie zwykle zaczyna się od kilku spokojnych minut, w których terapeuta przedstawia zasady pracy: czas trwania sesji, poufność, częstotliwość spotkań, sposób odwoływania wizyt, zasady etyczne.Następnie pyta: „Co sprawiło, że zdecydował się Pan/Pani przyjść?” To pytanie otwierające, nie oceniające.Nie chodzi o dramat, lecz o moment, który skłonił Cię do refleksji.Niektórzy mówią o lęku, bezsenności, napięciu, problemach w relacjach, utracie sensu, zmęczeniu, poczuciu pustki.Inni o trudnościach, które „nie wyglądają na poważne”, ale trwają zbyt długo. Terapeuta słucha, nie przerywa, nie komentuje.Czasem zada pytanie pogłębiające, czasem po prostu pozwoli Ci mówić.To właśnie ten moment – pierwszy w wielu przypadkach od lat – kiedy ktoś naprawdę słucha, bez oceny i bez pośpiechu. Różne modalności terapii – różne drogi do zmiany Psychoterapia nie jest jednolita – to zbiór wielu podejść i metod, które różnią się językiem, ale prowadzą w tym samym kierunku: ku samopoznaniu i zmianie. W NUYA Kamienna Góra pracujemy w kilku modalnościach terapeutycznych, które dobierane są indywidualnie: Pierwsza konsultacja pomaga określić, która z modalności będzie dla Ciebie najbardziej wspierająca.Nie musisz znać nazw nurtów – od tego jest terapeuta, by wyjaśnił, jak wygląda praca w danym podejściu i dlaczego właśnie ono może pomóc. Co się dzieje po pierwszym spotkaniu Po konsultacji terapeuta może zaproponować kolejne dwa-trzy spotkania diagnostyczne.Ich celem jest lepsze zrozumienie Twojej historii i ustalenie kierunku pracy – czyli tego, co w psychoterapii nazywamy formułowaniem problemu. W praktyce wygląda to tak: Dopiero po tym etapie rozpoczyna się właściwa terapia – regularna, systematyczna praca nad emocjami, przekonaniami, relacjami i sposobem reagowania na życie.Pierwsze spotkanie nie zobowiązuje Cię do niczego – to Ty decydujesz, czy chcesz kontynuować. W czym może pomóc psychoterapia Psychoterapia to nie tylko leczenie depresji czy lęku.To proces, który pomaga: To także przestrzeń, w której można nauczyć się żyć łagodniej – wobec siebie i wobec świata. Dlaczego to nie słabość, ale odwaga? Wciąż wielu ludzi wierzy, że poproszenie o pomoc oznacza przegraną.Tymczasem z punktu widzenia psychologii – to najbardziej dojrzały akt samowiedzy.Bo nikt z nas nie jest stworzony do tego, by radzić sobie sam ze wszystkim.Potrzeba drugiego człowieka nie jest oznaką braku siły, tylko dowodem na to, że potrafimy rozpoznać swoje granice. Terapia nie jest dla tych, którzy „nie dają rady”.Terapia jest dla tych, którzy chcą zrozumieć, dlaczego żyją w sposób, który ich męczy – i nauczyć się żyć inaczej. NUYA Kamienna Góra – bezpieczna przestrzeń, by zacząć W NUYA Centrum Terapeutycznym w Kamiennej Górze tworzymy miejsce, w którym człowiek może przyjść taki, jaki jest – z lękiem, niepewnością, złością, smutkiem czy zmęczeniem.Nie ma tu ocen ani etykiet.Jest rozmowa, zrozumienie, proces i empatia. Każda historia jest inna.Jedni przychodzą, bo czują, że „coś się w nich wypaliło”. Inni – bo po prostu potrzebują chwili, by się zatrzymać.Każdy z tych powodów jest wystarczający. Jeśli zastanawiasz się nad terapią – zrób pierwszy krok.Nie musisz wiedzieć, od czego zacząć.Po prostu umów konsultację.To nie decyzja o zmianie życia – to decyzja o tym, by dać sobie szansę. Psychoterapeutka, która towarzyszy w procesie zmiany W NUYA Centrum Terapeutycznym w Kamiennej Górze możesz umówić się na konsultację z Ewą Pietkiewicz-Martynogą, psychoterapeutką pracującą w nurcie psychodynamicznym.To podejście zakłada, że wiele naszych obecnych trudności ma swoje korzenie w nieświadomych wzorcach emocjonalnych i relacjach z przeszłości.Praca z Ewą Pietkiewicz-Martynogą to proces głęboki, oparty na zaufaniu, autentycznym dialogu i zrozumieniu historii, z której wywodzi się Twój obecny sposób przeżywania świata.Terapia psychodynamiczna nie tylko pomaga rozumieć emocje, ale także zmienia sposób, w jaki człowiek doświadcza siebie i innych – prowadząc do trwałej wewnętrznej równowagi. Bibliografia 💚 NUYA Centrum Terapeutyczne Kamienna GóraTu zaczyna się spokój.Nie dlatego, że życie staje się łatwe, ale dlatego, że uczysz się, jak być wobec niego prawdziwym.Umów konsultację – pierwszy krok nie musi być duży, musi być szczery.

Psycholog, psychoterapeuta Kamienna Góra, wiedza psychologiczna Kamienna Góra

Nastolatek w kryzysie. Jak rozpoznać, że młody człowiek potrzebuje pomocy – i jak mu jej udzielić?

Wprowadzenie Dzisiejsze pokolenie nastolatków dorasta w rzeczywistości, która nigdy wcześniej nie była tak szybka, tak intensywna i tak wymagająca.Świat dorosłych często oczekuje od młodych ludzi dojrzałości, samodyscypliny i wyników – podczas gdy ich mózg, emocje i tożsamość dopiero się kształtują.W ostatnich latach obserwujemy gwałtowny wzrost liczby młodych osób zmagających się z lękiem, depresją, zaburzeniami snu czy przeciążeniem psychicznym. Według raportu WHO (2023) co piąty nastolatek w Europie doświadcza objawów depresyjnych, a Polska należy do krajów o najwyższym wskaźniku prób samobójczych wśród młodzieży. Za tymi liczbami kryją się historie młodych ludzi, którzy czują się przytłoczeni światem i sobą.To nie „trudna młodzież”, jak wciąż mówią niektórzy dorośli, lecz młodzież w trudnym świecie. Dorastanie w epoce przeciążenia Okres dorastania to czas głębokich zmian biologicznych, emocjonalnych i społecznych.Mózg nastolatka jest w stanie dynamicznej przebudowy – kora przedczołowa, odpowiedzialna za logiczne myślenie i samokontrolę, dojrzewa najpóźniej, nawet do 25. roku życia. Jednocześnie układ limbiczny – odpowiedzialny za emocje i motywację – działa bardzo intensywnie.To dlatego młodzi ludzie często reagują impulsywnie, a emocje przeżywają z ogromną siłą. W normalnych warunkach ten okres to czas eksperymentów i nauki siebie.Ale współczesny świat nie sprzyja spokojnemu dojrzewaniu.Nastolatki żyją w ciągłej presji: szkolnej, społecznej, cyfrowej. Muszą być jednocześnie zdolne, atrakcyjne, towarzyskie, świadome, produktywne i szczęśliwe.W praktyce oznacza to permanentne napięcie emocjonalne i brak przestrzeni na słabość. Psychologowie opisują to jako kryzys nadmiaru – nadmiaru informacji, oczekiwań i porównań.W NUYA Kamienna Góra widzimy, jak wielu młodych ludzi funkcjonuje w stanie przewlekłego przeciążenia, które z zewnątrz wygląda jak lenistwo, apatia lub „bunt”, a w rzeczywistości jest sygnałem wypalenia i utraty kontaktu ze sobą. Kiedy zwykły stres staje się kryzysem Nie każdy spadek nastroju to depresja, a nie każde rozdrażnienie to zaburzenie.Ale istnieją momenty, kiedy trudność przestaje być częścią dorastania, a zaczyna być sygnałem alarmowym.Najczęściej dzieje się to wtedy, gdy młody człowiek nie ma już siły adaptować się do wymagań, a jego system emocjonalny – wciąż niedojrzały – zaczyna się bronić. Objawy kryzysu psychicznego u nastolatków mogą być bardzo różne.U jednych to smutek, wycofanie i milczenie. U innych – drażliwość, wybuchy złości, agresja.Niektóre dzieci przestają spać, inne nie wychodzą z łóżka.Zdarza się, że odpuszczają naukę, zrywają przyjaźnie, odcinają się od rodziny. Warto pamiętać, że młodzież rzadko komunikuje cierpienie wprost.Nie powiedzą: „mam depresję” czy „potrzebuję terapii”.Zamiast tego zaczynają inaczej się zachowywać – a to właśnie w zachowaniu kryje się najwięcej informacji o tym, co dzieje się w środku. Czego nie widać od razu – subtelne sygnały, że dziecko się gubi Rodzice i nauczyciele często widzą dopiero skrajność: wagary, agresję, samookaleczenia. Tymczasem pierwsze symptomy są znacznie wcześniejsze i cichsze. To mogą być: Jeśli taki stan utrzymuje się dłużej niż dwa tygodnie i wpływa na codzienne funkcjonowanie, warto skonsultować się z psychologiem lub terapeutą.W NUYA często powtarzamy rodzicom: lepiej przyjść zbyt wcześnie niż zbyt późno. Depresja, lęk, ADHD, wypalenie – różne oblicza kryzysu Młodzieżowe kryzysy emocjonalne przybierają dziś bardzo różne formy.Coraz częściej obserwujemy tzw. depresję maskowaną – objawiającą się złością, ironią, brakiem motywacji, a nie klasycznym smutkiem.Wielu nastolatków doświadcza też zaburzeń lękowych, zwłaszcza lęku społecznego – boją się opinii innych, oceny, wyśmiania.Inni cierpią z powodu trudności z koncentracją i nadpobudliwości (ADHD), co w połączeniu z presją szkolną powoduje narastające poczucie bezradności. Niepokojące jest również rosnące zjawisko uzależnienia cyfrowego.Dla wielu młodych osób telefon staje się jedynym źródłem ukojenia – a jednocześnie głównym źródłem stresu i porównywania się. Każdy z tych problemów ma inne przyczyny i dynamikę, ale wszystkie łączy jedno: brak przestrzeni na odpoczynek emocjonalny. Jak reagować – nie krytykuj, tylko zauważ Największym błędem dorosłych jest przekonanie, że młody człowiek „sam z tego wyrośnie”.Kryzys psychiczny nie jest kaprysem ani etapem buntu.To wołanie o zrozumienie. Pierwszym krokiem jest uważność.Zamiast oceniać – zapytaj. Zamiast mówić „weź się w garść”, powiedz „widzę, że ci trudno”.Słuchanie bez pouczania to dla nastolatka często pierwszy moment ulgi. Psychologia mówi jasno: samo bycie wysłuchanym obniża poziom kortyzolu i napięcia emocjonalnego.Dorosły, który potrafi spokojnie wytrzymać emocje dziecka, daje mu poczucie bezpieczeństwa, którego nie zastąpi żadna rada. Wsparcie w NUYA – terapia, relacja, równowaga W NUYA Centrum Terapeutycznym Kamienna Góra tworzymy miejsce, w którym młody człowiek może bezpiecznie się zatrzymać.Nasze podejście łączy psychologię, neuroterapię i ajurwedę – bo wiemy, że ciało i psychika są nierozerwalne. Oferujemy: W pracy z młodzieżą nie ma jednej metody. Każdy nastolatek to osobny świat, historia i wrażliwość.Dlatego w NUYA najpierw poznajemy – dopiero potem pomagamy. Co może zrobić rodzic już dziś Nie trzeba być psychologiem, żeby wspierać dziecko.Najważniejsze to być obecnym w sposób bezpieczny. Dorosły, który umie być obok w ciszy, daje młodemu człowiekowi więcej, niż jakikolwiek autorytet. Dlaczego to takie ważne Kiedy nastolatek nie otrzymuje wsparcia, jego emocje nie znikają – zamieniają się w objawy.Depresję, zaburzenia odżywiania, autoagresję, chroniczne napięcie.Dlatego tak istotne jest, by nie lekceważyć pierwszych sygnałów i szukać pomocy na wczesnym etapie. Badania (Kazdin, 2021) pokazują, że młodzież, która trafia do terapii przed utrwaleniem objawów, ma o 70% większe szanse na pełny powrót do równowagi emocjonalnej. Podsumowanie Dorastanie nigdy nie było łatwe, ale dziś wymaga od młodych ludzi więcej niż kiedykolwiek.To, czego najbardziej potrzebują, to nie kolejne wymagania, lecz mądrzy dorośli, którzy potrafią widzieć sercem.Nie „naprawiać”, ale rozumieć. Nie oceniać, ale towarzyszyć. W NUYA Centrum Terapeutycznym Kamienna Góra wierzymy, że nawet najtrudniejszy kryzys może stać się początkiem dojrzewania do świadomości siebie.Młodzi ludzie nie potrzebują doskonałych dorosłych.Potrzebują obecnych. Bibliografia 💚 NUYA Centrum Terapeutyczne Kamienna GóraPomagamy młodym ludziom odnaleźć równowagę, zrozumienie i spokój.Bo każde dziecko zasługuje na to, by dorastać w poczuciu bezpieczeństwa, nie w presji.  

adhd u dorosłych
Psycholog, psychoterapeuta Kamienna Góra, wiedza psychologiczna Kamienna Góra

ADHD u dorosłych – czy każda dekoncentracja to zaburzenie uwagi?

Wprowadzenie W ostatnich latach obserwujemy gwałtowny wzrost zainteresowania tematem ADHD u dorosłych. Coraz więcej osób rozpoznaje u siebie objawy takie jak rozproszenie, trudności z planowaniem, zapominanie czy poczucie chaosu wewnętrznego – i zastanawia się, czy to możliwe, że przez całe życie funkcjonowały z nierozpoznanym ADHD. Choć świadomość społeczna rośnie, równocześnie pojawia się zjawisko nadrozpoznawalności. W dobie przeciążenia informacyjnego, pracy pod presją i chronicznego stresu, wiele osób doświadcza objawów przypominających ADHD – ale niekoniecznie wynikających z zaburzeń neurobiologicznych. Dlatego pytanie: czy każda dekoncentracja to ADHD? – jest dziś bardziej aktualne niż kiedykolwiek. Czym właściwie jest ADHD? ADHD (Attention-Deficit/Hyperactivity Disorder) to neurobiologiczne zaburzenie rozwoju mózgu, które utrzymuje się od dzieciństwa i manifestuje się w trzech głównych obszarach: Według klasyfikacji DSM-5 (American Psychiatric Association, 2013) objawy muszą: Oznacza to, że osoba dorosła nie „nabywa” ADHD w dorosłości – może jednak dopiero teraz odkryć jego skutki, gdy wymagania życia stają się bardziej złożone. ADHD u dorosłych – jak się objawia U dorosłych ADHD przyjmuje nieco inny obraz niż u dzieci. Rzadziej obserwuje się klasyczną nadruchliwość, a częściej: Badania (Barkley et al., 2008; Faraone et al., 2021) pokazują, że ADHD u dorosłych ma charakter trwałego zaburzenia samoregulacji – osoby te mają trudność z kierowaniem uwagi, emocji i motywacji, a nie z samą „uwagą” w sensie potocznym. ADHD a przeciążenie – kluczowa różnica W świecie, w którym jesteśmy stale online, multitasking stał się normą, a odpoczynek – luksusem. Chroniczny stres, brak snu, przebodźcowanie i przeciążenie obowiązkami mogą prowadzić do objawów bardzo podobnych do ADHD. Przeciążenie poznawcze a ADHD – różnice: Obszar ADHD Przeciążenie / stres / wypalenie Początek Objawy obecne od dzieciństwa Objawy pojawiają się w dorosłości, często po okresie intensywnego stresu Trwałość Stabilne w czasie Zmienność objawów, zależna od poziomu stresu Regulacja emocji Często nadwrażliwość emocjonalna od wczesnych lat Reaktywność emocjonalna nasila się w okresach przemęczenia Organizacja / planowanie Trwałe deficyty funkcji wykonawczych Trudności pojawiają się okresowo (np. w stresie, depresji) Reakcja na odpoczynek Niewielka poprawa po regeneracji Znaczna poprawa po urlopie, śnie, wyciszeniu Historia szkolna Trudności z koncentracją, chaotyczność już w dzieciństwie Brak wyraźnych problemów w edukacji, dopiero w dorosłości narastają problemy z koncentracją Innymi słowy – nie każdy chaos w głowie to ADHD. Czasem to organizm reaguje na długotrwałe przeciążenie i brak równowagi pomiędzy wysiłkiem a odpoczynkiem. Zaburzenia i stany podobne do ADHD W diagnostyce różnicowej ADHD szczególnie ważne jest wykluczenie innych zaburzeń psychicznych i somatycznych, które mogą dawać objawy pozornie tożsame. 1. Zaburzenia lękowe (GAD, lęk społeczny, PTSD) Lęk powoduje nadmierne skupienie na zagrożeniu i trudność w utrzymaniu uwagi. Osoba z lękiem może być rozkojarzona, impulsywna, a jednocześnie wewnętrznie spięta – podobnie jak w ADHD.Różnica: w lęku problemy z koncentracją są wtórne do napięcia i obaw, a nie do deficytu funkcji wykonawczych. 2. Depresja Spowolnienie poznawcze, trudność z motywacją i obniżona koncentracja są częstymi objawami depresji.Różnica: w depresji dominują objawy emocjonalne (smutek, brak energii), a zaburzenia uwagi mają charakter wtórny. 3. Zaburzenia snu Niedobór snu, bezsenność, zespół bezdechu sennego powodują objawy dezorganizacji, rozkojarzenia i zapominania.Różnica: objawy nasilają się po nieprzespanych nocach i ustępują po poprawie jakości snu. 4. Wypalenie zawodowe To coraz częstszy stan przewlekłego wyczerpania emocjonalnego i poznawczego.Różnica: w wypaleniu trudność z koncentracją pojawia się po okresie intensywnej pracy i ustępuje po regeneracji. 5. Zaburzenia osobowości (borderline, unikająca, zależna) Niektóre cechy impulsywności i emocjonalnej niestabilności mogą imitować ADHD.Różnica: w ADHD impulsywność ma podłoże neurobiologiczne, a w zaburzeniach osobowości – emocjonalne i relacyjne. 6. Zaburzenia funkcji tarczycy, niedobory witamin (B12, D3, żelazo) Zaburzenia metaboliczne i hormonalne mogą wpływać na koncentrację i nastrój.Różnica: potwierdzane są badaniami laboratoryjnymi. Dlatego tak istotne jest, aby diagnozę ADHD u dorosłych stawiać kompleksowo – na podstawie wywiadu rozwojowego, historii funkcjonowania, testów psychologicznych oraz wykluczenia innych przyczyn. Neurobiologia ADHD – co dzieje się w mózgu? Badania neuroobrazowe (Castellanos & Proal, 2012; Shaw et al., 2013) pokazują, że ADHD jest związane z zaburzeniami pracy sieci odpowiedzialnych za funkcje wykonawcze – szczególnie w obszarze kory przedczołowej, prążkowia i układu limbicznego.Występują: To biologiczne podłoże sprawia, że osoba z ADHD nie może skupić się tak łatwo, jak inni – nawet przy silnej motywacji. To nie kwestia lenistwa czy braku dyscypliny, lecz neurofizjologicznej różnicy w działaniu mózgu. Jak odróżnić ADHD od przeciążenia? – rola diagnostyki psychologicznej W NUYA Centrum Terapeutycznym Kamienna Góra pracujemy z dorosłymi, którzy podejrzewają u siebie ADHD lub zmagają się z trudnościami w koncentracji. Proces diagnostyczny obejmuje: Dopiero po całościowej ocenie można odróżnić rzeczywiste ADHD od objawów wtórnych do przemęczenia czy zaburzeń nastroju. Czy ADHD można leczyć? Tak – współczesna psychologia i psychiatria oferują skuteczne formy wsparcia. Leczenie ADHD u dorosłych opiera się na dwóch filarach: Równocześnie coraz większy nacisk kładzie się na psychoedukację – zrozumienie mechanizmów działania własnego mózgu pozwala redukować poczucie winy i wstydu, które często towarzyszą dorosłym z ADHD przez całe życie. ADHD czy po prostu zmęczenie? – podsumowanie W świecie przebodźcowanym informacjami, wiele osób żyje w chronicznym stanie stresu i presji. Nic dziwnego, że coraz częściej czujemy się rozkojarzeni, zmęczeni, „nieobecni”. Ale nie każda dekoncentracja jest ADHD. ADHD to neurobiologiczne zaburzenie samoregulacji, obecne od dzieciństwa, które wpływa na wszystkie obszary życia.Natomiast przemęczenie, stres, lęk czy wypalenie mogą naśladować jego objawy, lecz ich przyczyna leży w przeciążeniu systemu nerwowego – a nie w strukturze mózgu. Dlatego zamiast samodiagnozy, warto szukać profesjonalnej diagnozy psychologicznej i terapeutycznego wsparcia.W NUYA Centrum Terapeutycznym Kamienna Góra pomagamy dorosłym zrozumieć, czy ich trudności wynikają z ADHD, stresu czy wypalenia – i dobrać taką formę pracy, która realnie poprawi ich jakość życia. Bibliografia

TERAPIA PAR
Psycholog, psychoterapeuta Kamienna Góra, wiedza psychologiczna Kamienna Góra

TERAPIA PAR – Małżeństwo w kryzysie – kiedy nie wszystko jest stracone. Co mówią badania o rozwodach, punktach zwrotnych i sile terapii par

Wprowadzenie Małżeństwo jest jednym z najbardziej wymagających, a zarazem najbardziej intymnych związków, jakie człowiek może stworzyć. To przestrzeń, w której spotykają się dwie biografie, dwa światy emocji, doświadczeń i oczekiwań. Przez wieki małżeństwo stanowiło społeczny filar – dziś coraz częściej jest świadomym wyborem dwóch osób, które pragną bliskości i partnerstwa, ale równocześnie zmagają się z presją współczesności: pośpiechem, stresem, przeciążeniem obowiązkami i coraz wyższymi oczekiwaniami wobec siebie nawzajem. Wraz z tymi zmianami rośnie liczba par, które doświadczają trudności – nie dlatego, że przestały się kochać, ale dlatego, że nie potrafią już znaleźć wspólnego języka. Statystyki nie pozostawiają złudzeń. Według danych Głównego Urzędu Statystycznego (GUS, 2023), co roku w Polsce rozwodzi się ok. 60–65 tysięcy par, a co trzecie małżeństwo kończy się rozpadem. Za liczbami kryją się historie ludzi, którzy próbowali, walczyli, i często – po prostu nie wiedzieli, jak rozmawiać o tym, co boli. A jednak psychologia pokazuje, że kryzys w związku nie musi oznaczać końca. Dla wielu par może być początkiem nowego etapu – trudnego, ale prowadzącego do głębszego zrozumienia i odnowienia więzi. Dlaczego się rozstajemy? – najczęstsze przyczyny rozwodów Rozwód nigdy nie dzieje się „z dnia na dzień”. To proces, który rozwija się powoli – od pierwszych nieporozumień, przez narastającą obojętność, po poczucie emocjonalnej pustki. W badaniach Amato i Previti (2003) małżonkowie wskazują kilka głównych powodów rozstań: Nieporozumienia często zaczynają się od drobiazgów: inaczej pojmowanego porządku, tonu głosu, sposobu spędzania wolnego czasu. Z czasem drobiazgi stają się zarzewiem milczenia. Psycholog John Gottman, który przez dekady obserwował pary w laboratoriach relacji, zwraca uwagę, że problemem nie jest konflikt sam w sobie, lecz sposób, w jaki partnerzy się kłócą. Wskazuje cztery zachowania, które z dużym prawdopodobieństwem prowadzą do rozpadu relacji: To właśnie te mechanizmy, utrwalone i powtarzane przez lata, powoli zabijają relację. Psychologiczne i społeczne skutki rozwodu Rozwód jest jednym z najbardziej stresujących wydarzeń w życiu człowieka. W klasycznej Skali Stresu Holmesa i Rahe’a znajduje się tuż za śmiercią współmałżonka. To doświadczenie, które wpływa nie tylko na psychikę, ale także na ciało i zdrowie. Dla dorosłych rozwód oznacza często utratę poczucia tożsamości („kim jestem bez tej relacji?”), spadek samooceny, objawy depresyjne i lękowe. Pojawia się żal, poczucie winy, złość, ale też ulga i pustka. Często dopiero po czasie dochodzi do refleksji, że w związku zabrakło nie miłości, lecz dialogu i przestrzeni na indywidualność. Dla dzieci rozwód jest doświadczeniem głęboko formującym. Badania Kelly i Emery (2003) pokazują, że dzieci z rodzin rozwiedzionych częściej doświadczają lęku, problemów emocjonalnych i trudności szkolnych. Jednak kluczowe jest to, jak rodzice przechodzą przez rozstanie. Jeśli potrafią współpracować, rozmawiać spokojnie i unikać wciągania dzieci w konflikt – skutki emocjonalne mogą być minimalne. Z kolei Amato (2010) podkreśla, że długotrwałe życie w konflikcie może być dla dziecka bardziej niszczące niż sam rozwód. Dzieci wychowujące się w atmosferze ciągłych napięć, ironii i chłodu emocjonalnego uczą się, że relacja to walka – a nie współpraca. Punkty zwrotne – kiedy jeszcze można odbudować relację Większość małżeństw nie rozpada się z braku miłości, lecz z braku umiejętności radzenia sobie z frustracją, różnicą potrzeb i emocjami. Psychoterapia par od lat pokazuje, że to, co z zewnątrz wygląda na „koniec”, często jest po prostu momentem, gdy dotychczasowy sposób bycia razem przestał działać. Badania Jacobsona i Addis (1993) wskazują, że pary, które decydują się na terapię, często zgłaszają się w momencie największego kryzysu – ale właśnie wtedy pojawia się największa szansa na zmianę. Punkty zwrotne w relacji mogą pojawić się wtedy, gdy: To momenty, w których związek może zostać zbudowany na nowo – już nie na emocjonalnej symbiozie, ale na dojrzałej relacji dwóch odrębnych osób. Terapia par – kiedy rozmowa staje się nowym początkiem Terapia par to proces, w którym partnerzy, przy wsparciu terapeuty, uczą się rozpoznawać swoje wzorce emocjonalne i komunikacyjne. To przestrzeń, w której mogą po raz pierwszy od dawna usłyszeć siebie nawzajem bez osądu. Badania Lebow i in. (2012) pokazują, że około 70–75% par po terapii doświadcza trwałej poprawy jakości relacji. Kluczem jest nie tyle „rozwiązanie problemu”, ile zmiana perspektywy: od walki o rację do ciekawości wobec drugiej osoby. W nurcie terapii skoncentrowanej na emocjach, stworzonej przez Sue Johnson, terapeuta pomaga parze zobaczyć, że pod kłótnią o codzienne sprawy często kryje się lęk przed odrzuceniem i pragnienie bliskości. Dzięki temu partnerzy zaczynają rozmawiać nie o tym, co się wydarzyło, ale o tym, co czują i czego potrzebują. Efektem terapii może być: Wsparcie dla rodzin i par w NUYA Kamienna Góra W NUYA Centrum Terapeutycznym w Kamiennej Górze patrzymy na związek jak na system – przestrzeń, w której emocje, przekonania i doświadczenia obu stron tworzą wspólną dynamikę. Pracujemy z parami, które doświadczają: Naszym celem nie jest przywrócenie „tego, co było”, lecz pomoc w stworzeniu nowego sposobu bycia razem – opartego na autentyczności, empatii i wzajemnym szacunku. Wierzymy, że kryzys może być początkiem. Czasem oznacza odbudowę relacji, a czasem – spokojne odejście z wdzięcznością i zrozumieniem. W obu przypadkach to proces dojrzewania, który prowadzi do wewnętrznej wolności. Podsumowanie Rozwód to nie tylko koniec pewnego etapu, ale także szansa na zrozumienie siebie i drugiego człowieka. Współczesne badania jasno pokazują, że pary, które podejmują próbę pracy nad sobą, często odnajdują nową jakość – głębszą, bardziej dojrzałą, pozbawioną iluzji. Nie każda relacja musi przetrwać, ale każda może zostać uzdrowiona – czy to poprzez odbudowę więzi, czy przez spokojne rozstanie. Najważniejsze, by nie zostawiać w milczeniu tego, co wciąż domaga się wysłuchania. W NUYA Centrum Terapeutycznym Kamienna Góra wspieramy pary i rodziny w odnajdywaniu tej właśnie odwagi – by nie rezygnować z bliskości, ale nauczyć się przeżywać ją dojrzale, z empatią i uważnością. Bibliografia

DEPRESJA
Psycholog, psychoterapeuta Kamienna Góra, wiedza psychologiczna Kamienna Góra

Jak rozpoznać pierwsze sygnały depresji u nastolatków? – praktyczny przewodnik dla rodziców

Depresja w okresie dorastania to jedno z największych wyzwań współczesnej psychologii i psychiatrii. Młodzież doświadcza ogromnych zmian biologicznych, emocjonalnych i społecznych, które mogą sprzyjać obniżeniom nastroju, a czasami rozwinięciu pełnoobjawowej depresji. Badania pokazują, że na całym świecie od 4 do 5 procent nastolatków spełnia kryteria diagnostyczne depresji w danym roku, a odsetek ten stale rośnie. W Polsce w ciągu ostatnich kilkunastu lat liczba młodych osób zgłaszających się do leczenia psychiatrycznego z powodu zaburzeń nastroju wzrosła kilkukrotnie. To sprawia, że wiedza rodziców i opiekunów na temat pierwszych objawów tego zaburzenia staje się szczególnie ważna. Choć stereotypowo depresja kojarzona jest ze smutkiem i apatią, u nastolatków może przyjmować nieco inne formy. Zamiast przygnębienia często pojawia się drażliwość, wybuchy złości czy nieustanne napięcie. Zmiany w zachowaniu bywają mylone z „buntem młodzieńczym”, co opóźnia rozpoznanie i podjęcie leczenia. Warto pamiętać, że depresja u młodych ludzi nie jest chwilową fanaberią ani przejściowym kryzysem – to poważne zaburzenie, które bez pomocy może prowadzić do izolacji społecznej, spadku wyników w nauce, a nawet do prób samobójczych. Pierwsze sygnały, na które warto zwrócić uwagę Najczęstszym objawem depresji u nastolatków są widoczne zmiany w emocjach i zachowaniu. Mogą one obejmować długotrwały smutek, poczucie pustki, ale także wzmożoną drażliwość czy niecierpliwość. Jeśli dziecko zaczyna łatwo wpadać w konflikty, wycofuje się z rozmów i reaguje złością na drobne uwagi, warto przyjrzeć się temu uważniej. Drugim ważnym sygnałem jest utrata zainteresowań – nastolatek rezygnuje z aktywności, które wcześniej sprawiały mu radość: sportu, muzyki, spotkań z rówieśnikami. To tzw. anhedonia, czyli niezdolność do odczuwania przyjemności. Równie częste są zmiany w funkcjonowaniu szkolnym. Uczeń, który do tej pory radził sobie dobrze, nagle zaczyna mieć kłopoty z koncentracją, obniżają się jego oceny, a niekiedy przestaje chodzić na zajęcia. Pojawiają się problemy ze snem – zarówno bezsenność, jak i nadmierna senność – oraz wahania apetytu, prowadzące do spadku lub wzrostu masy ciała. Wielu nastolatków skarży się też na objawy somatyczne: bóle brzucha, głowy czy ogólne zmęczenie, które nie mają wyraźnej przyczyny medycznej. Niepokojącym sygnałem są także zachowania ryzykowne: sięganie po alkohol, papierosy czy inne substancje psychoaktywne, samookaleczenia lub wypowiedzi w rodzaju „chciałbym zasnąć i się nie obudzić”. Nawet jeśli wydają się one próbą zwrócenia uwagi, zawsze należy traktować je poważnie – mogą świadczyć o nasilających się myślach samobójczych. Czynniki ryzyka depresji Badania wskazują, że depresja u nastolatków ma charakter wieloczynnikowy. Do najważniejszych czynników biologicznych należą predyspozycje genetyczne – jeśli w rodzinie występowały epizody depresyjne, ryzyko u dziecka jest wyższe. Istotne znaczenie mają także wcześniejsze doświadczenia przemocy, zaniedbania, traumy czy przewlekłego stresu. Nie bez wpływu pozostaje środowisko społeczne. Konflikty rodzinne, rozwód rodziców, przemoc rówieśnicza i cyberprzemoc, nadmierna presja szkolna czy brak wsparcia emocjonalnego w domu mogą stać się zapalnikiem dla rozwoju depresji. W ostatnich latach coraz więcej uwagi poświęca się także roli mediów społecznościowych – porównywanie się z innymi, narażenie na hejt czy poczucie bycia gorszym znacząco obniżają samoocenę i pogłębiają objawy depresyjne. Kiedy reagować natychmiast? Choć część zmian w zachowaniu może być związana z dojrzewaniem, są sytuacje, które wymagają natychmiastowej interwencji specjalisty. Należą do nich: myśli lub próby samobójcze, samookaleczenia, gwałtowne pogorszenie funkcjonowania w szkole, całkowita izolacja społeczna, utrata zdolności do wykonywania codziennych czynności czy pojawienie się objawów psychotycznych. W takich przypadkach nie wolno zwlekać – konieczna jest pilna konsultacja z psychologiem lub psychiatrą dziecięcym. Jak rodzice mogą wspierać dziecko? Przede wszystkim warto być uważnym i otwartym na rozmowę. Nie chodzi o zadawanie wielu pytań, ale o stworzenie atmosfery bezpieczeństwa i akceptacji, w której nastolatek poczuje, że może mówić o swoich emocjach. Dobrze sprawdzają się pytania otwarte („Jak się dzisiaj czujesz?”, „Co ostatnio jest dla Ciebie trudne?”) i aktywne słuchanie – bez oceniania i bagatelizowania. Pomocne jest dbanie o regularny rytm dnia: odpowiednią ilość snu, zbilansowaną dietę i choćby umiarkowaną aktywność fizyczną. Ruch, nawet w formie spacerów czy jazdy na rowerze, poprawia samopoczucie i reguluje gospodarkę neuroprzekaźników odpowiedzialnych za nastrój. Ważne jest także wzmacnianie kontaktów społecznych – zachęcanie dziecka do spotkań z rówieśnikami, rozwijania pasji czy angażowania się w działania pozaszkolne. Rodzice powinni pamiętać, że nie są sami. Warto korzystać ze wsparcia specjalistów: psychologa, psychoterapeuty, a w razie potrzeby psychiatry dziecięcego. Niekiedy pomocna może być współpraca ze szkołą – rozmowa z wychowawcą, pedagogiem czy psychologiem szkolnym, którzy mogą wspierać dziecko w codziennym funkcjonowaniu. Czego unikać? Rodzice często w dobrej wierze próbują „wstrząsnąć” nastolatkiem, mówiąc: „Weź się w garść” albo „Inni mają gorzej”. Niestety takie komunikaty tylko pogłębiają poczucie winy i osamotnienia. Nie należy też bagatelizować sygnałów („To tylko hormony, przejdzie mu”), bo może to prowadzić do zaniechania potrzebnej interwencji. Warto pamiętać, że depresja to choroba – wymaga zrozumienia i leczenia, a nie oceny czy moralizowania. Podsumowanie Depresja u nastolatków to realne i poważne wyzwanie, którego nie można sprowadzać do chwilowego kryzysu czy buntu. Jej wczesne rozpoznanie może uratować życie młodego człowieka, dlatego rodzice i opiekunowie powinni być uważni na pierwsze sygnały: utrzymujący się spadek nastroju, izolację, utratę zainteresowań, problemy ze snem, a także wszelkie wypowiedzi dotyczące bezsensu życia. Najważniejsze jest, by nie zostawiać dziecka samego z problemem i jak najszybciej poszukać profesjonalnej pomocy. Im szybciej rozpocznie się proces wsparcia – poprzez psychoterapię, konsultację psychiatryczną czy udział w grupach wsparcia – tym większa szansa, że nastolatek odzyska równowagę i poczucie bezpieczeństwa. PSYCHOTERAPIA KAMIENNA GÓRA, PSYCHOLOG DEPRESJA KAMIENNA GÓRA, DEPRESJA PSYCHOLOG WAŁBRZYCH Gdzie szukać pomocy? Warto pamiętać, że depresja to choroba, która wymaga profesjonalnego wsparcia. W zespole NUYA Centrum Terapeutycznego w Kamiennej Górze pracują doświadczeni psychologowie i psychoterapeuci specjalizujący się w pracy z dziećmi i młodzieżą. Pierwszym i najważniejszym krokiem jest dobra diagnoza – pozwala ona zrozumieć sytuację nastolatka, określić nasilenie objawów i zaplanować skuteczną ścieżkę terapii. Jeśli zauważasz u swojego dziecka niepokojące sygnały, nie zwlekaj – umów się na spotkanie diagnostyczne. Wspólnie możemy zadbać o bezpieczeństwo i zdrowie psychiczne Twojego dziecka. Bibliografia

Przewijanie do góry